آسمان تو

شبیه روح سبز درختان در تن افکار عاشقانه ام می پیچی

و باغ احساس مرا به آبی عمیق آسمان می بری.

مثل ابری که چون پرنده هرگز نمی خوابد،

در من پدیدار می شوی

و مثل آسمان پائیزی قلبم را از هوائی به هوائی دیگر روانه می کنی.

دلم می خواهد یکی از آن ابرهای صورتی را بگیرم،

تو را درآن بپیچم وُ به دست نسیم بسپارم

تا برای گل های تشنه ام باران های تازه بیاوری

و از دریاها سایه های خیس وُ خنک بچینی

برای واژه های تب دارم.

آسمان پائین می آید

و در اعجاز غروب خورشید

پرده های ابر به آرامی گشوده می شوند

و تو چون ماهی تنها بر اریکۀ شب هایم تکیه می زنی

و ستارۀ چشمانت

که چون شبنم بر گل های بهشت می درخشد

روح مرا چراغانی می کند و اشک من آتش می گیرد.

به تو می اندیشم

و تو چون نیلوفر بر آب های گرم وُ آرام رگ هایم شکوفا می شوی،

مرا از هیاهوی دنیا می گیری وُ به خلوت رؤیا می سپاری.

در طوفان لحظه ها دلم آرام می گیرد

وقتی می دانم تو چون خورشید پشت ابرها منتظری .

هرگز از آسمان تو خسته نمی شوم،

تو پر از خاطرات خورشید و ماهی.

همیشه کسی جایی در من آسمان را می خواند!

آنجا که جزتو چیزی مرا احاطه نمی کند!

شوق شیدایی...